De Creative Zenstone (zie bovenstaande foto) was in eerste instantie een noodoplossing. In de trein zitten zonder muziek is voor mijn medepassagiers gevaarlijk, want hun prehistorische geouwehoer wekt duivelse krachten in de donkerste bochten van mijn hersennen. Okay, ik overdrijf (een beetje). Echter, ik heb nooit spijt gehad van mijn noodoplossing, de zenstone was de beste en meest langdurige muziekdrager die ik ooit heb gehad. Na een jaar en een kwart heeft ie echter beslist om te sterven. Ik had toen gekozen voor diens grotere tweelingbroer, de Creative Zenstoneplus (zie onderstaande foto), voor wie de superlatieven te kort komen.
Superlatieven of niet, is de zenstoneplus van zijn troon afgesodemieterd. Mijn zus heeft onlangs de iPod virus gekregen. Toegegeven, die lueke speeltjes van Steve Jobs zijn wezenlijk aantrekkelijk (met name de Ipod Touch). Echter ze heeft een luxe probleem in de vorm van twee PB muziekdragers. De nieuwste van de twee was een koopje maar ze is niet helemaal tevreden over. De oudste is al geclaimd door onze ouders. En aangezien dat ze binnenkort een iPod gaat halen, voelde ik de nood om haar te helpen. Iemand moest opstaan toch? Dames en heren, vrienden van poezie en mensen die toevallig -by accident- hier zijn geraken, hieronder vindt u een foto van mijn nieuwe trots;
Een "dankjewellievezusje" hoort degelijk bij deze bericht, maar dat heeft ze al gekregen. En wat met de zenstoneplus? Die heeft al een nieuwe eigenares, alleen weet de eigenares het nog niet.
Mijn geschiedenis met muiziekdragers is tragischer dan je gemiddelde rtl4 of canvas familiedrama. Zal de Packard Bell Eclipse en net zo lang volhouden als Zensteentjes?
2 b continued...ooit
