Maar vandaag is ook je verjaardag
Met die woorden kon er een start worden gegeven aan de tweede deel van mijn verjaardag. Alweer onverwachts en alweer voor een grote deel niet zo bijzonder. Ik kan bloggen over wereldschokkende feiten als inkopen (no shit, sherlock!), alweer op de bouw staan (alweer?) of mijn fiets in ontvangst nemen. Oh misschien toch even over die laatste, want dat ding is prachtig.
De 'viering' kwam in versnelling in de avond uren. Zaterdag avond waren we verwacht in Etten-Leur voor de (jawel) dertigste verjaardagspartij van Sander, één van mijn beste vrienden, voormalige muzikale partner en mede oprichter van defuncte ondergronds sensatie Realizm Fam (nou..) Onze laatste ontmoeting dateerd van 2005 in Brussel toen we samen naar een concert van Norah Jones zijn geweest. En doch, vanaf het moment dat we binnenkwamen door een 'door ons geïmproviseerde voordeur' leek het net alsof er geen vijf jaar voorbij was gegaan. Behalve de verrassing op hun gezicht toen we langs de raam.... ik bedoel voordeur zijn binnengekomen. Fijn. Heel fijn. Somethings never change!
Wat ook fijn is dat EL feestjes nog altijd even vet zijn gebleven. Al waren de meeste mensen voor mij onbekenden, na ongeveer een half uur waren dat allemaal vrienden. Het was gezellig zonder geforceerde stommiteiten, maar gewone
stommiteiten en zelfs een lange introductie in groepsbondage.
Ik kijk al naar uit naar volgende fiesta!
Posts tonen met het label Leven zoals het is... Alle posts tonen
Posts tonen met het label Leven zoals het is... Alle posts tonen
Anatomie van een fascinatie
Wie deze blog in de gaten houdt (actief of stiekem), zal al gemerkt hebben dat ik erg vaak schrijf over 'ouder worden' en de mogelijke gevolgen ervan. Iemand zich afgevraagd waarom? Goed, dat was een retorische vraag, die ik eigenlijk eerder aan mezelf moet stellen.
Scherson, weet jij waarom?
Om een antwoord te formuleren moet ik terug gaan naar mijn zorgeloze jeugd. Kind zijn was mijn dagelijkse job. Die reuzen, 'mama ku tata', deden alles om dat zorgeloosheid te waarborgen. Taken zoals de afwas werden als gevaarlijk geacht. Echter, dat voedde onze nieuwsgierigheid (en karakter) waardoor we toch onze zinnen kregen en toch de borden mochten wassen. En nee, ik ben niet sarcastisch bezig. He huis poetsen mocht wel, maar dat was een feest. De hele huis omtoveren tot een schaatsbaan terwijl Bob Marley's Babylonbus knalde door de speakers. Zalig. Alle vorm van verantwoordelijkheid, behalve die van onze eigen acties, werden overgenomen door onze ouders.
Maar, stel je voor dat ik..IK alle verantwoordelijkheid moest dragen? Er komt een dag wanneer ik zal gaan werken om mijn bestaan (en mogelijk van anderen)te waarborgen. Om voor andere te zorgen. En toen kwam.. de schrik. De schrik die toch een kleine vijftal jaar duurde. De schrik die deels wegvloeide door mijn natuurlijk ontwikkeling als mens maar ook door een ongelukkige incident. De auto ongeluk van mijn moeder.
Het was rond vijf uur op het einde van een doodsaaie maar toch zonnige dag. De telefoon ging, het was de politie die me informeerde over mijn moeder, die in een zware auto ongeluk betrokken was en of ik mijn vader en mogelijke naaste familie kon inlichten. Haar conditie: erg slecht. Zestien was ik toen en het enige wat ik dacht was 'koel blijven'. Ik heb mijn zusje verteld en mijn vader gekalmeerd en gecoördineerd. Begrijp me niet verkeerd; mijn papa heeft geen coördinatie nodig! Maar een soort van 'oer-gevoel' beviel mij om voor hem te zorgen en te zorgen dat alles goed verliep voor mijn mama. Ons huis was een zenuwcentrum geworden van familieleden die nuttiger waren op afstand en ik moest de menigte kalmeren, te woord staan en soms ook subtiel de deur uitwijzen. Ik wou me niet sterk houden, het ging allemaal automatisch. "Is dit volwassenheid?"; dacht ik een flits van een seconde. Het was alsof het eerste keer was in mijn leven waar stonden mijn ouders niet klaar voor mij stonden, maar ik moest klaar voor hun staan.
"Is dit volwassenheid?" Misschien had ik al tekenen van volwassenheid gegeven en dit soort situaties al alleen moeten oplossen. Tenslotte, in tegenstelling tot de laatste zin van het vorige alinea, ik had al eerder alleen op mijn benen moeten staan. Maar.. kent u dat, dat soort ervaringen die je jaren lang bij blijven en tekenend zijn voor je ontwikkeling? Dat is voor mij 1 van de belangrijkste. Sindsdien moest ik en later mijn zusje vaker de rol van ouder moeten overnemen of delen. Wij zijn tenslotte de nieuwe reuzen.
De schrik werd een uitdaging en daarna een fascinatie. Kijk naar mijn 2 bloedmooie nichtjes. Yzaira is vijf. VIJF JAAR! En zoals mijn goede vriend en favoriete blogger Lodi mij ooit heeft verteld; iedereen in onze omgeving groeit, gaat zich voortplanten, bouwt huizen, gaat trouwen enz enz. Het is een spannende boek zonder einde.
Scherson, weet jij waarom?
Om een antwoord te formuleren moet ik terug gaan naar mijn zorgeloze jeugd. Kind zijn was mijn dagelijkse job. Die reuzen, 'mama ku tata', deden alles om dat zorgeloosheid te waarborgen. Taken zoals de afwas werden als gevaarlijk geacht. Echter, dat voedde onze nieuwsgierigheid (en karakter) waardoor we toch onze zinnen kregen en toch de borden mochten wassen. En nee, ik ben niet sarcastisch bezig. He huis poetsen mocht wel, maar dat was een feest. De hele huis omtoveren tot een schaatsbaan terwijl Bob Marley's Babylonbus knalde door de speakers. Zalig. Alle vorm van verantwoordelijkheid, behalve die van onze eigen acties, werden overgenomen door onze ouders.
Maar, stel je voor dat ik..IK alle verantwoordelijkheid moest dragen? Er komt een dag wanneer ik zal gaan werken om mijn bestaan (en mogelijk van anderen)te waarborgen. Om voor andere te zorgen. En toen kwam.. de schrik. De schrik die toch een kleine vijftal jaar duurde. De schrik die deels wegvloeide door mijn natuurlijk ontwikkeling als mens maar ook door een ongelukkige incident. De auto ongeluk van mijn moeder.
Het was rond vijf uur op het einde van een doodsaaie maar toch zonnige dag. De telefoon ging, het was de politie die me informeerde over mijn moeder, die in een zware auto ongeluk betrokken was en of ik mijn vader en mogelijke naaste familie kon inlichten. Haar conditie: erg slecht. Zestien was ik toen en het enige wat ik dacht was 'koel blijven'. Ik heb mijn zusje verteld en mijn vader gekalmeerd en gecoördineerd. Begrijp me niet verkeerd; mijn papa heeft geen coördinatie nodig! Maar een soort van 'oer-gevoel' beviel mij om voor hem te zorgen en te zorgen dat alles goed verliep voor mijn mama. Ons huis was een zenuwcentrum geworden van familieleden die nuttiger waren op afstand en ik moest de menigte kalmeren, te woord staan en soms ook subtiel de deur uitwijzen. Ik wou me niet sterk houden, het ging allemaal automatisch. "Is dit volwassenheid?"; dacht ik een flits van een seconde. Het was alsof het eerste keer was in mijn leven waar stonden mijn ouders niet klaar voor mij stonden, maar ik moest klaar voor hun staan.
"Is dit volwassenheid?" Misschien had ik al tekenen van volwassenheid gegeven en dit soort situaties al alleen moeten oplossen. Tenslotte, in tegenstelling tot de laatste zin van het vorige alinea, ik had al eerder alleen op mijn benen moeten staan. Maar.. kent u dat, dat soort ervaringen die je jaren lang bij blijven en tekenend zijn voor je ontwikkeling? Dat is voor mij 1 van de belangrijkste. Sindsdien moest ik en later mijn zusje vaker de rol van ouder moeten overnemen of delen. Wij zijn tenslotte de nieuwe reuzen.
De schrik werd een uitdaging en daarna een fascinatie. Kijk naar mijn 2 bloedmooie nichtjes. Yzaira is vijf. VIJF JAAR! En zoals mijn goede vriend en favoriete blogger Lodi mij ooit heeft verteld; iedereen in onze omgeving groeit, gaat zich voortplanten, bouwt huizen, gaat trouwen enz enz. Het is een spannende boek zonder einde.
Een treetje hogerop?
Vorige weekend was het feest, namelijk het huwelijksfeest van mijn broer (1). Het was een fenomenale feest vol 'classic' -waardevolle- momenten. Showen met mijn bevallige partner, quality time met mijn twee zusjes, nichtjes, oom, tantes en ook mijn de aanwezig opa's en oma's, waaronder mijn eigen ouders. Hetgeen dat mij gelijk op viel was de shifting in de generaties binnen 'onze' familie. Het moment waar dit meest in het oog sprong was wanneer ik met mijn jongste nichtje aan spelen was. Naast mijn stond mijn oom te spelen met zijn kleindochter. Ik moest ineens denken aan de dagen waar ik, als kleine jochie van 12, speelde met mijn diezelfde oom. Dan dwaalde mijn nostalgie naar mijn 3e (of was het 4e?) verjaardag, over dat ene foto waar bijna alle broers van pa rond mijn cake stonden. Dat waren toen… kinderen/pubers! En zie nu mijn andere aanwezige oom, de architect, te poseren met de bruidspaar samen met zijn zoontje. Dezelfde zoontje die de dansvloer stal door zijn geweldige breakdance moves te doen. Mijn 'andere' en tevens jongste zusje, gaat binnenkort naar de middelbare school. Prachtig toch?
Laat het nou precies die dag de dag zijn waar ik vergeten ben om mijn terugkerende grijze haar weg te knippen. Het waren toch de anciens van de familie die mijn op dat ene haar attenderen. Niet op een spottende manier (zoals vroeger), maar op haast verwelkomde manier. Alsof ik op het punt stond om in de hogerop in de niet-bestaande hiërarchie te treden. En net als het feestje zelf genoot ik er elke moment van.
- De jonge gezinnetje Jolink zette de maatstaf waar elke huwelijksfeest zal worden gemeten. Amerikaanse limo in begrepen. Heerlijk feest, lieve mensen. Bedankt voor alles!
'Koppeling los, gas geven!'
Proloog:
Volgens iedereen die een rijbewijs heeft is rijden makkelijker dan adem halen. Easy. Moeilijkheden bestaan niet. Maar is het echt zo? Ik geloof van niet. Niet dat ik u het kwalijk neemt, wellicht is het allemaal bedoeld als aanmoediging. Tijd om zelf te zien hoe het aan toe gaat.
Terwijl mijn darmen me vervloekten in vele exotische termen, zag ik een Ford Fiesta (anno 2000 zoveel) in de verte. 'Touring' staat erop. Het is zover. Een lang vriendelijke man vroeg aan mij of ik toevallig 'Antonio' was, ik moest hem niet alleen teleurstellen en maar ook corrigeren, want al deel ik niet mijn voornaam met meneer Banderas was ik wel de juiste persoon. We reden (hij aan het stuur) naar een zeer rustige plek buiten het drukke centrum van de limburgsche hoofdstad. Een grondige kennismaking met het auto volgde, maar eerst mocht ik zelf achter het stuur kruipen.
Mijn darmen spreken inmiddels oud-hebreeuws. God. Goed. Geen haastige gloed? Nee, maar rijden mocht ik wel. Wacht, gun mij de kans om me te corrigeren. Rijden, moest ik wel. Het bewoog. Voortwaarts en dan achterwaarts. Bocht in. Rechtshouden schreeuwt de aardige kale man naast mij. Eerst een paar rondjes maken op de parkeerplaats, maar vlak nadat ik de auto voor het eerst binnen de witte lijnen kon houden mochten we de baan op. Vlak nadat ik fatsoenlijk kon schakelen mochten we de grote baan op. Met alle bijhorende waarschuwingen, mogelijke doemscenario's maar vooral geweldig en handige tips. Ik heb het wel getroffen met mijn instructeur. Gelukkig want anders is het wel lullig om 20 lessen te volgen met iemand die het niet zelf niet zo goed kan, wilt of je gewoon het niet gunt.
Maak ik nu reclame voor Touring? Vooruit dan maar. Het is verdiend. Naast de enkele broodnodige foutjes van deze nieuwe chauffeur (al heb ik deze benoeming nog niet erg veridend) ging het beter (en ook sneller) dan ik had verwacht.
Conclusie:
Nee, rijden is niet makkelijker dan adem halen, maar ook niet zo moeilijk als ik het had verwacht. Ik heb alvast oude foto's van '79 Corvette Stingray alweer naar boven gehaald en besteed een productief deel van mijn dag door naar te kwijlen. Nu nog de lotterij winnen. Rijbewijs is kwestie van tijd.
Volgens iedereen die een rijbewijs heeft is rijden makkelijker dan adem halen. Easy. Moeilijkheden bestaan niet. Maar is het echt zo? Ik geloof van niet. Niet dat ik u het kwalijk neemt, wellicht is het allemaal bedoeld als aanmoediging. Tijd om zelf te zien hoe het aan toe gaat.
Terwijl mijn darmen me vervloekten in vele exotische termen, zag ik een Ford Fiesta (anno 2000 zoveel) in de verte. 'Touring' staat erop. Het is zover. Een lang vriendelijke man vroeg aan mij of ik toevallig 'Antonio' was, ik moest hem niet alleen teleurstellen en maar ook corrigeren, want al deel ik niet mijn voornaam met meneer Banderas was ik wel de juiste persoon. We reden (hij aan het stuur) naar een zeer rustige plek buiten het drukke centrum van de limburgsche hoofdstad. Een grondige kennismaking met het auto volgde, maar eerst mocht ik zelf achter het stuur kruipen.
Mijn darmen spreken inmiddels oud-hebreeuws. God. Goed. Geen haastige gloed? Nee, maar rijden mocht ik wel. Wacht, gun mij de kans om me te corrigeren. Rijden, moest ik wel. Het bewoog. Voortwaarts en dan achterwaarts. Bocht in. Rechtshouden schreeuwt de aardige kale man naast mij. Eerst een paar rondjes maken op de parkeerplaats, maar vlak nadat ik de auto voor het eerst binnen de witte lijnen kon houden mochten we de baan op. Vlak nadat ik fatsoenlijk kon schakelen mochten we de grote baan op. Met alle bijhorende waarschuwingen, mogelijke doemscenario's maar vooral geweldig en handige tips. Ik heb het wel getroffen met mijn instructeur. Gelukkig want anders is het wel lullig om 20 lessen te volgen met iemand die het niet zelf niet zo goed kan, wilt of je gewoon het niet gunt.
Maak ik nu reclame voor Touring? Vooruit dan maar. Het is verdiend. Naast de enkele broodnodige foutjes van deze nieuwe chauffeur (al heb ik deze benoeming nog niet erg veridend) ging het beter (en ook sneller) dan ik had verwacht.
Conclusie:
Nee, rijden is niet makkelijker dan adem halen, maar ook niet zo moeilijk als ik het had verwacht. Ik heb alvast oude foto's van '79 Corvette Stingray alweer naar boven gehaald en besteed een productief deel van mijn dag door naar te kwijlen. Nu nog de lotterij winnen. Rijbewijs is kwestie van tijd.
Ik wil..
..graag een boek schrijven en daarin iedereen die ik ooit gekend heb een eigen personage geven. Fictie, maar met veel realiteit uit mijn verleden. Geen autobiografie, misschien kom ik zelf niet eens in voor. Liever een hoofdrol speler die enkele karaktereigenschappen van mij heeft dat bepalend is voor het verhaal.
SPOILER: De kerel is dol op hiphop en soul, beide muziek soorten spelen ook een hoofdrol in het verhaal. Meer zal ik niet willen verklappen. Sorry.
Believe or not, ooit was ik aan begonnen. Tien pagina's waarvan ik 1 aan sommige vrienden heb laten zien. Hun reacties? Positief, behalve over mijn taal en schrijffouten. Ja, vooraleer u mijn kryptonite naar mijn fonkelnieuwe bril gooit, zal ik het zelf op tafel zetten. De kryptonite doen wegsmelten is weer iets voor 'na de zomer', ik pin er geen jaar aan vast. Het schrijven heb ik door tijdsgebrek achterwege gelaten. Echter, het verhaal ben ik wel mentaal aan het uitwerken.
SPOILER: De kerel is dol op hiphop en soul, beide muziek soorten spelen ook een hoofdrol in het verhaal. Meer zal ik niet willen verklappen. Sorry.
Believe or not, ooit was ik aan begonnen. Tien pagina's waarvan ik 1 aan sommige vrienden heb laten zien. Hun reacties? Positief, behalve over mijn taal en schrijffouten. Ja, vooraleer u mijn kryptonite naar mijn fonkelnieuwe bril gooit, zal ik het zelf op tafel zetten. De kryptonite doen wegsmelten is weer iets voor 'na de zomer', ik pin er geen jaar aan vast. Het schrijven heb ik door tijdsgebrek achterwege gelaten. Echter, het verhaal ben ik wel mentaal aan het uitwerken.
Alumni (1)
Mei. September. December. December? De maanden na het einde van het afstudeerjaar zijn snel gevlogen. Afgestudeerd. Met de ongetwijfeld non-spectaculaire diploma uitreiking van komende week, zal de vraag der vragen in hoge frequentie gesteld worden. De vraag der vragen: "Wat doe je tegenwoordig?" Er zijn verschillende manieren om deze vraag te beantwoorden. ("Goed, met jou?" "Dat ga je toch geen reet aan, mo-fo!" "Soms 'Godfather', meestal 'Wii Sports'. Weet je dat mijn bowling record is verbroken? 1-9-3! Yes sir/ma'am!" ) Maar in realiteit is er maar één manier om deze vraag juist te beantwoorden, namelijk door te vertellen wat voor beroep je doet en bij welke firma. Liefst nog door erbij te zwaaien met vage loonbarema's, maaltijdcheques en de eeuwige maar altijd effectieve doorgroeimogelijkheden. Ahem! Muziekale onderbreking: Method Man - Step by Step
In mijn klas, de PW groep, zal er ongetwijfeld veel HRM/Personeel medewerkers zitten en anderen die hebben gekozen om door te studeren. In ware traditie zal ik deze trend verbreken. Want met vol trots zal ik vertellen wat mijn beroep is, namelijk. 'Inbound Agent'. Loonbarema's is voor nerds. Doorgroeimogelijkheden? Hoe zeg je in in het Frans; "Ik heb mijn verdomde interne opschuiving gemist vanwege dat vreemde taal?" Trouwens, ik mocht een ander stoelje pakken toen mijn stoeltje in de prullenbak verdween. In tegenstelling tot wat u zal denken, ik doe mijn werk met veel plezier. Niet aleen kan ik rekenen op een half volle rekening die betaalt de rekeningen maar ook op de vertrouwen van mijn werkgever.
Don'chu worry 'bout me! Mijn tijd komt er wel. Onze team bestaat uit toffe, behulpzame en zeer geestige mensen en het is een effectieve bezigheid totdat "vis in de pan" gebakken is. En nee, ik wacht niet totdat de vis effectief in de pan zit.
....
Tot zover deel 1. In deel 2 zal ik terugkomen op de verwachtingpatroon van de buitenwereld. Stay tuned!
‘Talentummeren’
Mijn eerste blog in wat lijkt een eeuwigheid. Om mijn terugkeer te vieren zal ik iets doen wat ik nooit eerder heb gedaan. Iets 'normaals'. Een conventionele blog zoals al velen te vinden zijn in omvangrijke de wereld wijde web. Ik ga u allen vertellen wat ik gisteren heb gedaan. Ik ben gaan 'talentummeren'. Maak je geen zorgen over de bestaansrecht van het woord 'talentummeren', want ik roep die bij deze in het leven. Bij deze. Ontkurk die champagnes, Alfred! Talentummeren staat voor een bezoeken brengen aan de talentum. Wat is een Talentum? Dat is de jobbeurs van Vacature. En Talentum klinkt beter dan 'Vacature's jobbeurs', toch? Marketing technisch gezien, geniale naam! Ik dwaal af. Nou, eigenlijk niet, maar ik heb een normale blog beloofd en in die context dwaal ik af.
Talentum werd in de Brussels Expo die in de schaduw staat van de Atonium. Prachtige monument is het eigenlijk! Het eerste wat mijn opviel was de omvang van de zaal. Ik verwachte een mega grote zaal met honderden bedrijven, maar dat was niet het geval. Deze tegenvaller was snel weggeëbd. De kleinere omvang levert een tijdsvoordeel in mijn verwachtingspatroon en hierdoor ik ben op tijd om gewoon thuis te koken. De eerste twee organisaties die in mijn oogvlak stonden waren juist twee organisatie waar ik ben afgevallen na de eerste ronde. En ja, mijn beulen waren present. Ik voel een cynische bui. Doorlopen, neger! Wat mij ook opviel was de diversiteit, om concreter te zijn, de diversiteit in leeftijd en fase in hun carrière. Hoe herken ik je die laatste? Simpel, als je een jup van in de veertig ziet met een Blackberry in zijn hand en met maar drie CV's dan is duidelijk dat hij geen starter is. Een niveau hoger zijn de mensen van middelbare leeftijd, dan zonder CV's, met een Nokia uit 1999 met een modieus (?) uitpullende neushaar, die worden behandeld als de reïncarnatie van koning Siam. Kaderleden. De mensen die geen formulieren moeten invullen, het wordt voor ze ingevuld. Toen gebeurde iets raars. Ik betrapte mezelf op het verafgoden van deze mensen. Die onverzorgde (blanke) mannen (vrouwen waren schaars maar wel verzorgd) in afgrijselijk lelijke kostuum (ergo: kostuum die geen uiterlijke gelijkenis tonen met maffia's kostuums). 'The man'! De mensen die ik moet verslaan of mee moet samenwerken met als doel om te verslaan. Dit zijn de mensen waar ik nu naar opkijk. Is dat Huey Newton's spookhandjes rond mijn nek? Heb ik nu laatst van mijn heelkundige ingreep of probeert Che mij te bewerken met een AK-47? Jongens toch. De revolutie mag een jaar of vijftien wachten, want deze mannen zijn nu mijn demigoden. Tegelijkertijd, zijn het ook mijn strijdmakers. Laten we eerlijk zijn, niemand gaat naar een talentum voor zijn lol, toch? Je doet voor je werk (contacten leggen) of je zoekt werk.
Na deze schokkende openbaring ben ik verder gegaan naar de orde van dag. Mezelf verkopen. Een job vinden op de talentum was nooit mijn objectief, maar eerder de contact leggen met de juiste mensen, laat ze kennismaken met mijn vader's jongste zoon (ik, dus) aan de hand van een goede onderhoud en mijn curriculum vitea. Dat lukte vrij aardig! Wat mij verder ook opviel en beviel was de vriendelijke aanblik van andere allochtonen, voornamelijk mijn mede -'bruunnen'. Dat aanblik van trots, die zoveel betekend als 'goed gedaan!', 'doe je ding, broeder' of de klassieker 'pak ze bij de ballen!'. Een denkbeeldige klop op de schouders van andere mede strijders.
Ten laatste, ben ik ook een geest uit het verleden tegen gekomen. Een oude afgevallen klasgenote. We hebben geen woord gewisseld en elkaar 'officieel' niet gezien. Ik zag haar toen ik op weg was naar kantinne. Ik moest dringend drank hebben om mijn medicijnen te nemen voor mijn heelkundige ingreep (of was jij dat, Ernesto?) Ze stond bij een stand in dezelfde t-shirt als de rest van de mensen die aan de stand werkten. Ik ging vanuit dat ze ook voor de organisatie werkt. Goed voor haar. Jezus houdt echt van iedereen.
Na twee en een half uur 'talentummeren' had ik het voor gezien. Ik heb succesjes geboekt (secretary plus.. olee! ikea.. olee!), mensen laten schrikken (sorry dame van startpeople, het was niet persoonlijk maar dat weet je wel.), tijd verspilt (nooit meer in rij staan waar iedereen al staat, zelfs niet voor Jobpunt. Bedankt voor de flyer.) en lol gehad (een nederlandstallig website beschrijven in het Frans tegen iemand die geen Frans kan. die jongedame verdiend een promotie. Ik ben fan.) en voor eerst in 3 maanden in een metro gezeten (wooeeeiiii)
Zover mijn 'normale' blog. Nou, ik heb geprobeerd. Ieder zijn wietplantje. De avonturen van een werkloze allochtoon. Een bestseller in de maak?
*Shuus….*
*…smak!*
De avonturen van de 'huiskamerguerrillastrijder'
Het is donderdag. Ik was onderweg naar een sollicitatiegesprek bij een Japanse autofabrikant. Mijn busreis duurt ongeveer één uur en ik moet één keer overstappen op een grote baan met vier haltes. Ik wacht geduldig af tot wij dicht in de buurt zijn (1) om aan de buschauffeuse te vragen of zij weet welke van de vier haltes ik moet hebben. Op een gegeven moment stapt een koppel van middelbare leeftijd binnen. Beiden zagen er behoorlijk bekakt uit, alsof ze onderweg waren naar een van “I Love Lucy” revival. De types die normaal de Jaguar pakken om naar de bakker te gaan, vijfhonded meter verder op. Het straalde zo van ze af. De bus was bijna vol en er was maar één plek vrij om te zitten en dat was bij een “Arabische man met een baard.” De vrouwelijke helft van de koppel liep naar de plek toe, keek die man van kop tot teen en gaf die een ‘val maar dood’ blik gecomplimenteerd met ‘huh!’ in a - mineur. Dit incident haalde de bloed onder mijn nagels! Ik merkte op dat ik niet de enige passagier was die verontwaardigd was om dit incident. De schuddende hoofden spraken boekdelen. Inmiddels werd de hoogste tijd om mijn buschauffeuse te consulteren. Deze aardige dame had mij op het hart gedrukt dat ik op haar medewerking kon rekenen. Mijn zitplaats was nog vrij maar dat interesseerde mij op het moment niet meer. Nee, ik had een andere zitplaats op het oog, namelijk naast de Arabische man met een baard. Ik groette hem vriendelijk, gaf hem de hand, zette mijn muziek terug op en keek de vrouw die mijn medepassagier schoffeerde fel aan. Ja, ik wilde een statement maken. En nee, niet vanuit het ‘wij allochtonen komen voor elkaar op’- onzin, maar eerder vanuit de man in een pak, al dan niet met een uitheemse uiterlijke die opkomt voor vage bekenden, al dan niet met een uitheems uiterlijk.
Hoe de rest van bus reageerde op mijn symbolische actie? Niet opgemerkt, want kort daarna moest ik overstappen, waar ik een interessant gesprek had met een bekakte oude man, met alarmerend overgewicht, dat inhoudelijk nergens op sloeg. Een gesprek dat een even vreemde vervolg kreeg toen we elkaar weer tegenkwamen in de bus, na mijn vruchteloze sollicitatie bij die ene Japanse autofabrikant.
(1): Spijtig genoeg heb ik vaak meegemaakt dat chauffeurs je vergeten te verwittigen wanneer je ze te vroeg vraagt om je te alarmeren bij een bepaalde halte.
Sociale demotie?
Ik zit vol met ideeën, maar geen tijd om te schrijven. Waarom? Bedrijfseconomie & Praktijk Sociaalrecht. Ik ga voor eerst in mijn leven Rotterdam City Racing missen. Waarom? Bedrijfseconomie & Praktijk Sociaalrecht. Inmiddels heb ik mijn portie gehad. Lieve mensen die latent en expliciet manifesteren dat ik het wellicht, beter moet leren. Pomperd op de gevoelige neusje van het zalm. Na het behalen van de diploma ga de wereld weer in evenwicht. Dan ga ik kont schoppen.
Zoals die Zuid-Amerikaanse gezegde luidt: "Lo que no mata, engorda! Google ze, snithes!
30 is de nieuwe 20
In het jaar 2009 word ik dus 30. Ik was nog ukkie toen mijn vader zijn 30e verjaardag vierde, maar aan de hand van enkele legendarische (en wellicht verloren) foto’s kon ik mij die heugelijke dag deels herinneren.
Wanneer ik 30 word, zal ik samen mijn beeldschone advocate verdwijnen richting Azië. Ergens exotisch waar menigeen over dromen, maar niet-zo-rijke (blanke) Nederlanders op een magische wijze wel geld hebben om (twee) jaarlijks naar toe te gaan. (Hoe doen ze dat toch in godsnaam?!) Maar daarover zal ik later, om precies te zijn over jaar of 2, uitgebreider op terugkomen.
Niet zo lang geleden heeft mijn oudere (extra pause) broer de 30 al behaald. Gefeliciteerd 2.0, 30 Y.O.! Ik moest er ineens aan denken toen, ‘30 Something’ van Jay-Z uit mijn ZenStone pompte. Goed. Jigga is dichter bij de 40 dan 30, maar laat dat onze pret niet verpesten.
drummmmsss pleeeassseee…
Jay-Z – 30 Something
(je weet hoe het werkt, sjatoch?!)
BONUS TRACK:
Black Milk – Sound The Alarm feat. Guilty Simpson
Waarom? Waarom niet?
Mic check, één twee, één twee
Many moons ago..
Ik denk dat het ergens in oktober was. Tweeduizend en nog iets. We zaten in brede-aatje op een ouderwets hiphopfeest waar negers, wiggers, blonde half doden en andere aanwezigen samen kwamen onder het genot van dope muziek, alcohol en dampende weed geur. Elke nummer dat de DJ aan het publiek los liet kan een opzet zijn tot discussie.
“LL is toch zwaar homo?” “Canibus heeft hem geript, son!”
“DMX? Jij hebt een DMX album gekocht? Losssseerrrr…”
Maar deze avond was anders. SNS (Sane N Sherz), het hart en ziel van almachtige Realizm Fam nam deel aan de open mic sessie. Sane’s boys van E-L waren van partij. Die hebben mij inmiddels geadopteerd als de kleine neo Afrikaans weesje die ik diep van binnen altijd ben geweest. De birra’s vloeiden als bloed in een genocide. Volgens mij was The Proov de hoofdact, maar dat was op het moment bijzaak. Open mic gaat beginnen. Volgens afspraak ging Sane eerst zijn ding deed. Daarna kwam ik. Voor één of andere manier was ik niet nerveus, totdat ik de mic in mijn hand kreeg.
.... we gaan dus ECHT op stage?”
SNS in effect, bitches! Sane deed zijn ding en Sherz transformeerde in zijn hypeman. Sane spitte hier en daar wat dingen dat mij best bekend voorkwam dus ik ging ook in. Ik had mij geen beter partner in rhyme kunnen voorstellen op dat moment. Sane klaar, Sherz begint. Mijn spit was niet meer dat hype, bragg en boasten, een paar metaforen en represent shit. Maar naar mij gevoel kreeg ik de zelfde warme onthaal als Sane en men ging nog beetje los op mijn spit. Dat vond ik dus onwijs vet.
SNS in this bitch, prepare for the Rebellion”
De reactie was positief, zowel van het publiek als van de E-L boys. Blijkbaar was ik aan het stuiteren als een mongool. Sane was kritisch en maar ook blij met het resultaat. De rest van avond? Ouderwetse op stap gaan. Te veel gezopen, super kebab schotel naar binnen gewerkt en spijtig genoeg ook half misselijk geworden in de discotheek.
Twee zitjes zijn beter dan één?
Het ziet er naar uit dat ik in augustus/september terug mag komen om een examen of twee opnieuw te doen. Ain’t that a bitch? Vorig jaar heb ik de dans ontsnapt maar de jaar daarvoor heb ik moeten walsen. Maar om eerlijk te zijn, het tweede zit van ‘t eerste jaar was een hoogtepuntje. De sfeer op school was super. Aan de ene kant had je mensen die zeker warenn dat ze dat jaar daarop erbij zijn (al dan niet met vak in het eerste) en anderen die de hoop hebben opgegeven en het gevoel hadden van ‘aahm fuck it!’.
Daarin heb ik ook de meeste memorabele examen moment ooit beleefd. Ik moest een vak overdoen waar ik al eerder een voldoende voor heb behaald. De wonderen van de clusters, vrienden. Iedereen had een vragenlijst via mail ontvangen met vragen die de jaren ervoor altijd zijn voorgekomen. Ook in de vorige examen. Het kon niet misgaan. Totdat de examen werd rondgedeeld.,…… TOTAAL ANDERE VRAGEN! Die gezichten vergeet ik nooit meer. Een jongedame viel uit haar rol en fluisterde hard op de volgende woorden: “oh neeeee!!.. de vragen” Dat was de ijsbreker. Na (en stiekem ook tijdens) de examen werd er om gelachen, niet alleen om de jongedame, maar ook om de situatie ansich. De sfeer was toen ontspannen, alsof je na een flauwe voetbal wedstrijd aan de bitterballen zat. Met mosterd.