Patat patta-praat

"Wat maakt het leven spannend? "

Nieuw dingen leren... over mezelf. Zo ben ik eind vorig jaar ontdekt dat ik een groeiende verslaving heb. Drugs? Games? Bloggen? Nee en nogmaals nee. De juiste antwoord is: sneakers. Eigenlijk heb ik het altijd geweten. Mijn wekelijkse bedevaart naar de Footlocker had me kunnen verraden. Maar op de laatste dag van de "winter solden" is de monster ontwaakt. Oftewel de dag die reeds bekend is als "de-dag-dat-ik-3-paar-sneakers-heb-gekocht" (DDDI3SHG) Ik ga u besparen met verhalen over mijn kapotte Nikes en het feit dat ik geen enkele fatsoenlijke schoen meer had. Het was vooral de belachelijke lage prijs van de schoenen. Jongens, merk schoenen voor maar 9.95, want er is teveel van in stock en alles moet weg. Kwestie van plaats maken voor de nieuwe collectie. Afgelopen zomersolden? Weer van hetzelfde, al ben ik deze keer meerdere malen geweest want ik moest weer een buit scoren. Volgende solden? Je kan het al raden! Het is goed dat in ons volgende huis (klaar in 2010) een inloop kast gaat komen met plaats als onze kleren.

"Adidas Stan Smith Rime"

Op deze schoen heb ik reeds 2 jaar over gedroomd. Afgelopen zomer heb ik ze eindelijk gekocht. Pas na 2 maanden heb ik ze aangedaan, tijdens onze vakantie in de Dominicaanse Replubliek. Sindsdien zitten ze weer in de originele doos, wachtend op een speciaal moment om die weer aan te doen. En zo gaat het aan toe met mijn steeds groeiende sneaker collectie (8 and counting). Hell, ik heb een paar 'normale' And1's gekocht voor 'dagelijks gebruik' zodat de speciale sneakers hun rust kunnen krijgen.

Ben ik nu een fashion victim? (ik koop ze nadat de collectie dood is.) Kapitalist? (beter 1 vetgemeste duif in een hand dan...) Verslaafde? Sneaker addict! SNEAKER ADDICT!

Ach ja, ik rook tenminste niet (meer).

Machine Gun Funk

De Creative Zenstone (zie bovenstaande foto) was in eerste instantie een noodoplossing. In de trein zitten zonder muziek is voor mijn medepassagiers gevaarlijk, want hun prehistorische geouwehoer wekt duivelse krachten in de donkerste bochten van mijn hersennen. Okay, ik overdrijf (een beetje). Echter, ik heb nooit spijt gehad van mijn noodoplossing, de zenstone was de beste en meest langdurige muziekdrager die ik ooit heb gehad. Na een jaar en een kwart heeft ie echter beslist om te sterven. Ik had toen gekozen voor diens grotere tweelingbroer, de Creative Zenstoneplus (zie onderstaande foto), voor wie de superlatieven te kort komen.


Superlatieven of niet, is de zenstoneplus van zijn troon afgesodemieterd. Mijn zus heeft onlangs de iPod virus gekregen. Toegegeven, die lueke speeltjes van Steve Jobs zijn wezenlijk aantrekkelijk (met name de Ipod Touch). Echter ze heeft een luxe probleem in de vorm van twee PB muziekdragers. De nieuwste van de twee was een koopje maar ze is niet helemaal tevreden over. De oudste is al geclaimd door onze ouders. En aangezien dat ze binnenkort een iPod gaat halen, voelde ik de nood om haar te helpen. Iemand moest opstaan toch? Dames en heren, vrienden van poezie en mensen die toevallig -by accident- hier zijn geraken, hieronder vindt u een foto van mijn nieuwe trots;


Een "dankjewellievezusje" hoort degelijk bij deze bericht, maar dat heeft ze al gekregen. En wat met de zenstoneplus? Die heeft al een nieuwe eigenares, alleen weet de eigenares het nog niet.

Mijn geschiedenis met muiziekdragers is tragischer dan je gemiddelde rtl4 of canvas familiedrama. Zal de Packard Bell Eclipse en net zo lang volhouden als Zensteentjes?

2 b continued...ooit

Een treetje hogerop?

Vorige weekend was het feest, namelijk het huwelijksfeest van mijn broer (1). Het was een fenomenale feest vol 'classic' -waardevolle- momenten. Showen met mijn bevallige partner, quality time met mijn twee zusjes, nichtjes, oom, tantes en ook mijn de aanwezig opa's en oma's, waaronder mijn eigen ouders. Hetgeen dat mij gelijk op viel was de shifting in de generaties binnen 'onze' familie. Het moment waar dit meest in het oog sprong was wanneer ik met mijn jongste nichtje aan spelen was. Naast mijn stond mijn oom te spelen met zijn kleindochter. Ik moest ineens denken aan de dagen waar ik, als kleine jochie van 12, speelde met mijn diezelfde oom. Dan dwaalde mijn nostalgie naar mijn 3^e (of was het 4^e?) verjaardag, over dat ene foto waar bijna alle broers van pa rond mijn cake stonden. Dat waren toen… kinderen/pubers! En zie nu mijn andere aanwezige oom, de architect, te poseren met de bruidspaar samen met zijn zoontje. Dezelfde zoontje die de dansvloer stal door zijn geweldige breakdance moves te doen. Mijn 'andere' en tevens jongste zusje, gaat binnenkort naar de middelbare school. Prachtig toch?

Laat het nou precies die dag de dag zijn waar ik vergeten ben om mijn terugkerende grijze haar weg te knippen. Het waren toch de anciens van de familie die mijn op dat ene haar attenderen. Niet op een spottende manier (zoals vroeger), maar op haast verwelkomde manier. Alsof ik op het punt stond om in de hogerop in de niet-bestaande hiërarchie te treden. En net als het feestje zelf genoot ik er elke moment van.

1. De jonge gezinnetje Jolink zette de maatstaf waar elke huwelijksfeest zal worden gemeten. Amerikaanse limo in begrepen. Heerlijk feest, lieve mensen. Bedankt voor alles!

Work to do

Oh nee, ik ga me politiek niet mee mengen.

Maar.. deze shirt 'rokt moeders'. (poging tot straattaal, sorry but am not sorry)

Ik wil 'em ook. Heel graag. Mijn drang naar deze shirt is net zo groot als mijn drang naar een goedwerkende internetverbinding.

Als je 'em ergens tegenkomt..