He said blink
We gonna send the hounds in
I said wait
Cause here I come
Here I come
Here I come
You boys get ready
Cause here I come
Here I come
Here I come
De buitenwereld heeft een zekere verwachting van elke afgestudeerde persoon. Je moet jong zijn, ervaren, bol staan van kennis & perfect passen bij de bedrijfscultuur. Maar je komt niet zomaar binnen een bedrijf omdat je voldoet aan die eisen. Nee. Je moet eerst langs de 'stadsgrenzen', namelijk de jonge militie van 'Junior HR' medewerksters, vaak geserveerd in de vorm van een jonge dame van een jaar of 23, de typetjes die in 207 CC rijden waarvoor ze geen cent van hebben betaald (dank je wel, papa!). Je kent ze wel, die dames in hun design kledij van H&M of de Sara die ongetwijfeld meedingen met de kleur van het seizoen. Ze hebben je uitgenodigd omdat je a) de juiste diploma hebt en b) de juiste diploma hebt. Op het gesprek worden ze voor het eerst geconfronteerd met de verdere inhoud van je CV oftewel schokgolf # 2. Schokgolf #1, je raad het al, de ontmoeting. Vervolgens stellen ze inconsequente vragen, waar ze hun best doen om je in de functie 'te zien'. Wat bedoel daarmee? Simpel, vleeskeuring. Alles wat je zegt is BS, het gaat om de manier hoe je de vraag beantwoord. De functie zelf, wordt modieus opgeblazen en gekleineerd. En ja, de bloedirritante kut testjes die moeten bepalen of je met anderen kan werken of niet.
Sure, niet alle sollicitaties zijn even rampzalig. Sommige zijn nog erger. Heel af en toe voorlopen ze wel goed. Zo goed dat zelfs wanneer de job aan mijn vingers glipt dat ik toch een goed gevoel aan heb overgehouden. Bij Adecco was dit het geval. Al ben ik niet eens mijn reden van weigering, ik vond zeer fijn om te praten met andere soldaten die ook in mijnvelden moet jongleren. En de opzet van de gesprek is zeer verfrissend. De interne sollicitatie bij mijn huidige werkgever was een topper. Eindelijk een gesprek waar men effectief naar je luistert, je attitude gedurende het gesprek goed word geobserveerd waar je getoetst werd op mijn kennis. Vooral dat laatste is was een ware verademing die de volgende vraag in het leven roept; waarom gebeurd dat niet vaker?
In mijn vorige leven als ICT-er was het normaal dat er bij elke gesprek, het opgedane kennis bij de tand wordt gevoeld. Anno 2007, merkt deze personeelswerker op dat er bij 98% van de sollicitatiegesprekken dit niet het geval. Ik snap er geen reet van. Is dit typisch Belgisch? Heeft te maken met het functie inhoud? Zijn de tijden in de afgelopen 6 jaar zo fel veranderd? Is de persoonlijkheid effectief belangrijk dan de rest? Bij de interims krijg je standaard 1 vraag die altijd, maar echt altijd te maken heeft met zekere deadline die je moet halen. Maar groot gedeelte van het gesprek gaat van bespreken van knelpunten op mijn CV. Juist over mijn ICT verleden die werkelijk geen flikker te maken heeft met hetgeen waarvoor ik solliciteer. Dat je moet verklaren is logisch en ik weet ook dat je hieruit informatie over de sollicitant kan halen, maar als men erop blijft hammeren, is dat voor mij een concrete blijk van onkunde. Over de eerder opgenoemde testjes zal ik uitgebreid op terugkomen op een nader te schrijven blog.
Dit allemaal, samen met hetgeen dat ik in deel 1 had besproken, zorgt ervoor dat mijn stoeltje in het oud fabriekshal van Phillips Hasselt erg comfortabel word. Doorgroeimogelijkheden (zie twee alinea) zijn klaarblijkelijk aanwezig. Ja, ik ben nog steeds ambitieus. De brandende ambitie die ik deelde mijn strijdmaatjes is nogsteeds aanwezig. Alleen besef ik nu meer dat ooit, dat vooraleer je tot korpschef kan schoppen dat je effectief als voetsoldaat tegenaan geschopt zal worden. En nee, ik ben geen voetsoldaat meer. De eerste halve streep verzin ik wel bij.
Volgende keer zal ik concreter terugkomen op mijn ambities, eigen pijnpunten en hoe ik eraan ga werken.
